Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik via het boek 'De IJzeren Man' (Iron John) van de dichter Robert Bly in aanraking kwam met mannengroepen. Of beter nog, ik maakte het prille begin mee van de jaren '90 mannengroepen.

Opgegroeid zonder een vader-figuur in het gezin, had ik een enorme dorst naar mannenenergie. Ik voelde ook het gemis van een initiatie van jongen naar man. Niet veel later drong het besef door, dat in de Westerse cultuur, waar ik ondertussen onderdeel van was geworden, heel veel initiaties en rituelen verloren waren gegaan. Als cultuur is dat een enorme verarming.

Ja, er zijn nog wel enkele rituelen overgebleven. Met name rond geboorte en overlijden. En zeker rond geboortes zijn er zelfs enkele 'rituelen' bijgekomen. Baby showers en van nog recentere datum zijn de gender reveal parties. Bij die laatste heb ik serieus mijn twijfels over de meerwaarde voor alle betrokkenen.

...dat in de Westerse cultuur veel initiaties en rituelen verloren waren gegaan. Als cultuur is dat een enorme verarming...

Mijlpalen

Rituelen zijn markeringen waarbij je van de ene fase overgaat in een nieuwe fase. Bij geboorte en overlijden is dat heel duidelijk. Van vrouw wordt je ineens moeder, en van man ben je ineens vader. Je wordt weduwe of weduwnaar. Je wordt wees en voor het ondenkbare van het verliezen van een kind, hebben we niet eens een woord.

Een woordeloze en rauwe mijlpaal in je leven.

Rituelen helpen in het maken van die transitie. Bij een overlijden is het een essentieel onderdeel van het rouwproces, van het afscheid. Fysiek afscheid kunnen nemen van een overledene is van levensbelang, hoe raar het ook mag klinken. Mensen die bijvoorbeeld te maken krijgen met een vermissing kunnen getuigen van hoeveel moeizamer dat proces kan verlopen, als er geen fysiek afscheid mogelijk is.

Afscheid en jouw Cirkel

Een goed ritueel heeft in zich altijd het element van afscheid en een verwelkoming van de nieuwe hoedanigheid, los van of je dat nu wel of niet prettig vindt. Wederom de voorbeelden rond een  geboorte, een overlijden maar ook de vrijgezellenfeesten voorafgaand aan een huwelijk.

Minstens net zo belangrijk is dat de meeste rituelen een gemeenschap's ding zijn. Het is iets wat je samen doet. Het heeft totaal geen waarde als je als jongeman besluit om in je eentje het bos in te trekken, twee dagen later weer te verschijnen en jezelf daarmee tot man te verklaren.

Dat is niet hoe het werkt. Je vader, je opa, je ooms, oudere neven en alle andere oudere mannen in je cirkel, sturen jou naar buiten, geven jou de opdrachten en uitdagingen, begeleiden je initiatie en pas als je die met goed gevolg hebt volbracht, dan en pas dan, word je door hen opgenomen in de kring met mannen! Zo en niet anders. Een gemeenschap's ding dus.

En dat is voor vrouwen niet anders. Het feit dat je als meisje voor het eerst menstrueert maakt je nog niet automatisch tot vrouw. Ja, je bent vanaf dan vruchtbaar, maar dat is niet hetzelfde. In het ideale geval richten je oma, je moeder, tantes, oudere nichten en alle oudere vrouwen in je cirkel, een feest in ter ere van jou. Er wordt voor je gezorgd, er wordt gelachen, er worden verhalen verteld, er worden adviezen gegeven en het Baarmoeder-ritueel wordt samen met jou opgevoerd. En pas daarna word je opgenomen in de cirkel van vrouwen. Een gemeenschap's ding dus.

Clean Cut en Schone Lei

Terug naar dat element van afscheid nemen en waarom dat zo belangrijk is. Voor mij als sjamaan is alles energie. Ik zeg niks vreemds wanneer ik stel dat we allemaal met energiedraden met elkaar verbonden zijn. De meeste van die verbindingen zijn vluchtig. Maar met onze familie, ouders, broers en zussen, geliefden en kinderen, en beste vrienden kunnen die draden verworden tot kabels.

En dat kan na verloop van tijd ook verworden tot een niet voedende connectie. Een band waarop je energetisch leegloopt. Daarom is het belangrijk dat er een duidelijk afscheid is van kind van je ouders zijn, opdat je je eigen persoon kan worden. Anders blijf je altijd je moeder's of vader's kindje. Het effect dat je al twintig jaar druk bezig bent met persoonlijke ontwikkeling, maar als 50-er of 60-er, eenmaal op bezoek bij je ouders toch weer in de oude patronen vervalt.

Of na jaren in een relatie te hebben gezeten, die uiteindelijk uitmondde in een (vecht-)scheiding, denken dat je er overheen bent. Maar zodra je weer met elkaar te maken hebt, zeg maar iets rond de kinderen, kunnen jullie nog steeds niet normaal tegen elkaar doen.

Oftewel, de energiebanden tussen jullie zijn nog steeds niet doorgesneden. Dus ja, ik stel dat er ook bij een scheiding ritueel afscheid genomen moet worden. Juist vanwege het belang van een 'clean cut', een duidelijke markering van ervoor en erna. De viering van een nieuwe fase in je leven, ook als daar verdriet bij zit.

Het zal je wellicht verbazen hoe vaak ik tijdens een sessie met een client, niet-voedende banden en kabels moet doorsnijden. En hoe belangrijk dat ook is, het meest belangrijke werk begint daarna, namelijk vergeving en dankbaarheid voor het geleerde. Maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

Alles verdient een Ritueel

Wat ik dus voorstel is dat we alles, of in ieder geval, zoveel mogelijk keerpunten in ons leven vieren door middel van een ritueel. Dus niet alleen geboorte en dood, maar letterlijk alles daar tussen in:

Je eerste woordjes, je eerste stapjes, je eerste tandjes, je eerste wisseling van die tandjes, je eerste schooldag, je eerste verliefdheid, je eerste liefdesverdriet, al je verjaardagen, je eerste keer klaarkomen, je eerste snor, je eerste bh, je eerste menstruatie, opgenomen worden in de kring van mannen, opgenomen worden in de kring van vrouwen, iedere verhuizing, ieder diploma of certificaat, iedere keer dat je besluit om met iemand samen te wonen, alle trouwerijen, alle (echt)scheidingen, iedere nieuwe baan, iedere carrière die je afsluit, ieder moment dat je afscheid moet nemen van een vaardigheid of levensfunctie, je meno- of penopauze, etc.

Alles, maar dan ook echt alles.

En daar bovenop ook nog eens alle wisselingen van de seizoenen.

Van Viering naar Viering

Vier het Leven in al zijn grootsheid met de mooie en minder mooie, zelfs donkere kanten.

Het vieren van al die fases, al die cycli, geeft verbinding. Verbinding met jezelf, met je omgeving (dat gemeenschap's ding, weet je wel), met je familie en stamboon, en ook met de Natuur, waar je niet los van staat.

En met iedere viering, met ieder ritueel, veeg je in belangrijke mate je lei weer schoon. Geen energiedraden meer die je gevangen houden in een verleden, dat per definitie voorbij is. Een reset, een pauze, een moment om om te kijken in verwondering en stil te staan bij je groei.

En dit alles, in het kort, is waarom het van Levensbelang is om je Leven te ritualiseren.

Rest nog de vraag: wat is het eerstvolgende dat je kunt gaan vieren, of waarschijnlijker, welke voorbije fases in je leven vragen nog om een afscheidsritueel? 

Voel je vrij om het hieronder te delen in de commentaren...

Deze post is onderdeel van de Challenge44. Klik hier voor de uitleg over het hoe en waarom van deze challenge.

Credits foto:  Erwan Hesry

The post Waarom het van Levensbelang is om je Leven te ritualiseren appeared first on Bryan Tevreden.

Initiaties, Vuur-ceremoniën, Vision Quests, Reizen met psychedelica, het zijn allemaal ervaringen die een diep transformerend effect kunnen hebben. Voor een belangrijk deel is dat afhankelijk van de setting en van degene die het geheel leidt.

Maar nog veel belangrijker dan dat, is de set, oftewel, je eigen instelling waarmee je de ceremonie ingaat en aangaat.

Er is inderdaad een nog veel krachtiger mindset om een potentieel transformerende ceremonie in te gaan. 

Ik heb deelnemers aan dergelijke ceremoniën wel eens, met enige trots en een triomfantelijke blik in de ogen, horen verkondigen, dat ze er volledig blanco instapten. Mijn antwoord daarop was, dat dat misschien niet de meest heilzame en krachtige instelling zou kunnen zijn.

Er is inderdaad een nog veel krachtiger mindset om een potentieel transformerende ceremonie in te gaan. Ik heb dat zelf mogen ervaren en leren van een sjamaan die al jarenlang, talloze plant-medicijn ondersteunde ceremoniën begeleidt.

'Plantmedicijn ondersteund' is eufemistisch taalgebruik voor sessies waarbij mogelijk gebruik wordt gemaakt van bijvoorbeeld ayahuasca, paddo's, san pedro of andere giften uit de natuur. Het is namelijk (nog steeds) strafbaar om dit soort zaken aan te prijzen. De mogelijke uitzondering is voor wetenschappelijk onderzoek. Het is wachten op meer verlichte tijden en ondertussen blijven we bijdragen aan de educatie rond dit onderwerp.

Terug naar die Mindset. 

Ik stel een Mindset voor die opgebouwd is uit de volgende kwaliteiten: Nederigheid, Eerlijkheid, Moed en Uitzonderlijke Inspanning. Nogmaals, dit is niet mijn eigen vinding, maar is me aangereikt door die sjamaan die ik hierboven al aanhaalde. En ik kan niet anders zeggen dan dat het me tot nu toe zeer goed heeft gediend.

Nederigheid

Nederigheid is die basishouding die zich vertaalt naar 'Ik weet het niet maar ik ben er klaar voor om te leren. Dus, leer het mij'. Het wordt ook wel eens omschreven als 'beginner's mind'. Dat is waar het 'blanco erin gaan' voorbij komt, maar het is nog veel meer dan dat.

Nederigheid is ook het anti-gif tegen uitspraken als 'Ik volg slechts de stem van mijn hart', 'ik doe alleen wat goed voelt voor mij', of die andere populaire, 'ik weet zelf wel wat goed is voor mij', en 'ik blijf altijd dicht bij mezelf'.

Mijn god, als ik die uitspraken voorbij hoor komen, in deze setting, dan weet ik al dat een groot deel van de transformatie-kracht aan die persoon voorbij zal gaan. Het getuigt ook van een ongelooflijk grote arrogantie om te kunnen denken dat je altijd van tevoren weet wat goed voor je is.

Bij veel van dit soort Reizen is er niet eens een 'ik' om je aan vast te houden. Je word simpelweg meegesleurd en de enige twee keuzes die je hebt zijn Overgave of Strijd.

De Overgave sluit naadloos aan bij de Nederigheid. Je laat je simpelweg leiden naar waar je geleid wordt.

Het getuigt ook van een ongelooflijk grote arrogantie om te kunnen denken dat je altijd van tevoren weet wat goed voor je is.

Strijd is ook een keuzemogelijkheid. In mijn ervaring, is de energie die je steekt in de Strijd, kostbare energie die je ook had kunnen steken in juist die Overgave. Strijd is een wanhopig vasthouden aan een 'ik' dat gaandeweg door je vingers slipt, verdampt, oplost, tot het moment van gruwel en paniek als er niks meer vast te houden valt.

En dan komt er alsnog Overgave. Of niet.

Tip: ga voor die Overgave.

Nederigheid is ook het omarmen van alles wat je onderweg tijdens de ceremonie tegenkomt. Als je tijdens je Ayahuasca-reis omringd bent door kotsende reisgenoten, dan is dat wat je te omarmen hebt. Als je tijdens je 8-uur durende paddo-reis, de hele tijd misselijk bent, dan is dat wat je te omarmen hebt. Als je zorgvuldig geselecteerde stenen, gebarsten en gebroken uit het Vuur komen tijdens de Vuurceremonie, dan is dat wat je te omarmen hebt.

Als je tijdens je Vision Quest alleen maar bezig kan zijn met dat enorme honger gevoel, dan is dat wat je te omarmen hebt. En als je terug bent van je Reis en je hebt je overleden vader en/of moeder niet ontmoet, dan is je teleurstelling daarover, ook dat wat je te omarmen hebt.

Nederigheid maakt ook de weg vrij voor verbinding. Het reduceert je tot het deeltje sterrenstof dat je in feite bent.

Nederigheid maakt ruimte voor dat wat er allemaal wel is en schept ruimte voor ervaringen en inzichten die je (mogelijk en dus ook hopelijk) niet zag aankomen.

Nederigheid maakt ook de weg vrij voor verbinding. Het reduceert je tot het deeltje sterrenstof dat je in feite bent. Niet meer en niet minder. En daarmee is er ook ruimte om je te verbinden met Alles om je heen. Met al die andere deeltjes sterrenstof die jou omgeven.

Nederigheid maakt een eind aan rangen, standen en vooroordelen.

Het zijn veel verschillende manieren om te zeggen dat Nederigheid de ruimte creëert voor een heilzaam en transformerend proces. En als basishouding is dat precies wat je wilt. Tenminste als je je tijd en geld zinvol wilt besteden.

Eerlijkheid

Door naar Eerlijkheid. Eerlijkheid is zowel de katalysator, als de energie, als de weg naar Vrede. Grote woorden die om een uitleg vragen.

Eerlijkheid begint met eerlijkheid naar jezelf. Eerlijkheid over waar je momenteel staat. Eerlijkheid over wat je wel of niet hebt gedaan. Dermate eerlijk, dat je alle maskers laat vallen en ruimte maakt voor je angsten en tekortkomingen.

Het grootste deel van onze psychische energie gaat op aan bescherming,..

Die Eerlijkheid werkt als een katalysator voor je Eerlijkheid naar anderen toe. Je hoeft je dan niet beter voor te doen dan je in werkelijkheid bent.

En daarmee komt er een gigantisch reservoir aan energie vrij. Het grootste deel van onze psychische energie gaat op aan bescherming, het in stand houden van maskers (ook een vorm van bescherming), het omgaan met de gevolgen van trauma's (een vorm van bescherming), en het bewaren van geheimen (wederom, ook weer een vorm van bescherming).

Denk je eens in wat een onvoorstelbaar grote hoeveelheid energie er dan vrij kan komen. Dat ga je je simpelweg niet kunnen voorstellen, het is niet voor niks 'onvoorstelbaar', totdat je het eenmaal zelf ervaren hebt.

En al die energie komt beschikbaar voor je Reis tijdens die ceremonie. Het brengt je dieper, het brengt je verder, het doet je jezelf nog beter en intenser kennen.

Eerlijkheid is ook het pad naar Vrede in hoofd, hart en ziel. Eerlijkheid maakt een eind aan de strijd die in je kan woeden. Het gevecht tussen je verlangen om echt en authentiek te wezen en de angst die je kunt hebben voor de eventuele gevolgen die daarmee gemoeid zijn.

Daarom is het ook goed de volgende twee kwaliteiten in de mix mee te nemen.

Moed

Moed is de deur naar Alles. Initiaties, Quests, Reizen. Je weet nooit wat je van tevoren tegen kunt komen. En dan is het goed om te kunnen vertrouwen op je Moed. Tijdens mijn inwijding verwoordde mijn sjamaan het als volgt: "Moed is niet iets wat je bent, Moed is iets wat je leeft. Ik leef Moed, jij leeft Moed, wij leven Moed."

"Moed is niet iets wat je bent, Moed is iets wat je leeft."

Het lijkt een klein semantisch verschil maar het is een groots verschil in beleving. Moed is als ademhalen. Je doet het of je doet het niet. Het is niet iets waar je naar op zoek moet. Het is er altijd en het is aan jou, of je het leeft of niet.

Of je haalt adem of je doet het niet. Of je leeft Moed of je doet het niet. Het eerste geeft je binnen ongeveer twee minuten feedback of je op de goeie weg zit. Het tweede vraagt meestal iets meer tijd, maar niet zoveel meer als je zou denken.

Moed maakt dat je die deur doorgaat waar je hoogst waarschijnlijk totaal geen zin in hebt, mogelijk zelfs angst voor hebt. Maar het kan ook zonder zin, zoals mijn oma altijd zei. En Moed en angst sluiten elkaar niet uit.

Voorafgaand aan mijn puur wetenschappelijke Ayahuasca-ondersteunde reizen vertelde mijn sjamaan altijd: 'Als je achtervolgt wordt door die slang, laat je dan opeten door die slang, als de mieren het vlees van je botten eten, laat je dan opeten, als die donkere, koude, glibberige grot opdoemt, ga die dan binnen.

'Als je achtervolgt wordt door die slang, laat je dan opeten door die slang,'

Dat vraagt allemaal om Moed. Moed die je leeft, zoals je ook van moment tot moment ademhaalt. Iedere keer weer. Dag in, dag uit.

Moed herinnert je er ook aan dat de nieuwe schatten niet binnen je comfort zone gevonden kunnen worden. Dat gebied is al uitgekamd en 'uitgemijnd'. Je zult je op onbekend terrein moeten begeven om jezelf nog beter te leren kennen. Je zult in nog niet verkende gebieden moeten verdwalen, om nieuwe wegen naar huis te vinden. Je zult moeten leren navigeren op sterrenbeelden die je nog niet eerder kon waarnemen.

Dat vraagt om Moed, om meer Moed dan je ooit in een mensenleven zou kunnen verzamelen. En daarom zul je Moed moeten leven, opdat het nooit opraakt.

Moed overstijgt je sterfelijkheid. Of misschien nog beter verwoord: Moed geeft glans aan je Sterfelijkheid. Het is die weg gaan die voorkomt dat je aan het eind van je leven, je jezelf teksten hoort mompelen als 'Misschien had ik toch....' of 'Had ik maar....'.

Moed geeft glans aan je Sterfelijkheid.

Moed is jezelf op een goede manier verliezen in het Moment. Moed is de belichaming van het besef, het bewustzijn dat 'Ook dit voorbij gaat'. Moed is de Wijsheid leven van die Eeuwige Cyclus: Geboorte, Groei, Bloei, Rijping, Verval en Dood. Moed is de Overgave aan die Cyclus.

Over die Moed heb ik het dus.

Wat rest is slechts nog één cruciaal ingredient.

Uitzonderlijke Inspanning

Uitzonderlijke Inspanning maakt dat je dat blijft doen waarvan je weet dat je het moet doen. Je kunt vervult zijn van Nederigheid, je leven in het teken stellen van Eerlijkheid en op ieder moment Moed leven, en dan nog kun je in situaties terechtkomen waarin het zo uitdagend is, zo overweldigend lijkt, dat je bereid bent om de handdoek in de ring te gooien.

Het zijn die momenten, die vragen om een Uitzonderlijke Inspanning. Momenten waarin je zo uitgedaagd wordt dat je dreigt te vergeten dat je in je kern Liefde bent, en de Angst haar kans schoon ziet om met je aan de haal te gaan.

Momenten waarin je energetisch zo uitgeput bent, dat je hoofd je probeert te overtuigen dat je echt niet meer verder kunt. Datzelfde hoofd dat je vertelt, dat jij heus echt wel beter weet wat je nog wel en niet aankunt. Dat dit het goede moment is om eruit te stappen. Dan maar geen initiatie, vision of inzicht-rijke reis.

Momenten waarin je energetisch zo uitgeput bent, dat je hoofd je probeert te overtuigen dat je echt niet meer verder kunt.

Ik heb tijdens een van mijn plantmedicijn-ondersteunde reizen meegemaakt, dat een deelnemer, twee matjes verder, de begeleidende sjamaan bij zich riep, met het verzoek zijn reis af te breken, want hij kon echt niet meer. Het was allemaal te heftig, te veel, te alles.

De sjamaan keek hem heel rustig aan en zei met een glimlach 'Welcome to your journey!'. De transformatie die op dat moment plaatsvond was wonderbaarlijk. Die deelnemer knikte, herpakte zich en zette zijn reis voort met een Overgave waar hij tot dan toe geen toegang tot had.

Het vroeg van hem een Uitzonderlijke Inspanning, om zijn in alle hevigheid aanwezige demonen te omarmen, en nog dieper het proces in te gaan. En dat was precies wat hij deed. In een tijd die honderd maal korter was, dan de tijd die het je vroeg om deze zin te lezen.

Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat je aan de rand van de ring staat, zogenaamd klaar om die handdoek te gooien, maar inwendig keihard om jezelf moet lachen, vanwege het theatrale, het drama-gebaar, wetende dat je die handdoek nooit gaat gooien.

Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat alles in je schreeuwt dat dit niet is wat je wilt, dat dit niet is waarvoor je getekend hebt....

Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat al je spieren volledig verzuurd aanvoelen, en je nog 20 kilometer te gaan hebt. Alleen, 's nachts en in de kou.

Uitzonderlijke inspanning voor het moment dat wederom die honger maakt dat je moeite hebt om helder te denken. Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat je beseft, dat dit juist het moment is om alles te omarmen. Ook dat niet helder denken.

Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat alles in je schreeuwt dat dit niet is wat je wilt, dat dit niet is waarvoor je getekend hebt, dat dit in niets lijkt op wat je vrienden je hebben beschreven, dat niemand hierna nog van je kan houden nu ze jou zo volledig naakt hebben gezien.

Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat je moet toegeven dat je niet geworden bent, wie jezelf in gedachten had, niet geworden bent wie je ouders voor je in gedachten hadden, dat je niet je titel bent, noch je leidinggevende functie, noch je vette bankrekening, noch al je amoureuze veroveringen.

Maar bovenal, Uitzonderlijke Inspanning voor het moment dat je het echt niet meer weet en je niets meer rest dan juist die Overgave. Overgave juist als de bodem onder je bestaan is weggeslagen, als al je zekerheden je zijn ontnomen en je niet eens meer weet wie je bent.

En dat, mijn lieve mede-sterrenstof-sterveling, is mijn aanbeveling voor de beste basishouding om een ceremonie aan te gaan: Nederigheid, Eerlijkheid, Moed en Uitzonderlijke Inspanning.

Moge het je duizendvoudig dienen, zoals het mij heeft gediend en nog steeds dient.

Deze post is onderdeel van de Challenge44. Klik hier voor de uitleg over het hoe en waarom van deze challenge.

Credits foto:  Dalton Smith

The post De 4 beste basishoudingen om een ceremonie in te gaan appeared first on Bryan Tevreden.

Hier in het Westen kennen we nog maar weinig echte initiaties. Het is hier niet gebruikelijk dat je op je 12e, 14e, of 16e door de mannen in je wijk, of de mannen binnen je familie, daags na je verjaardag, uit je huis wordt gehaald om een paar dagen samen door te brengen, op de hei, in het bos of in de heuvels.

In die dagen samen, krijg je dan te horen over de aloude gebruiken rond het man-zijn in de groep. Ergens in het programma is er ongetwijfeld een uitdagende test opgenomen. En na die test, is er het vuur met de verhalen, de humor, de broederschap, de liefde, en natuurlijk het in ontvangst nemen van de giften van al die mannen die jou in dit ritueel zijn voorgegaan.

En hetzelfde is er natuurlijk aan de kant van het meisje/de vrouw, bijvoorbeeld na haar eerste menstruatie. Een nagenoeg zelfde verhaal maar dan gespiegeld, met minstens net zo veel humor, liefde en hoogst waarschijnlijk meer gepraat. Maar dat laatste zou een vooroordeel mijnerzijds kunnen zijn.

Verarming - Verrijking

Maar zoals gezegd, hier in het Westen zijn we veel daarvan kwijt geraakt. En in mijn beleving is dat een enorme verarming van het Leven.

Verarming is misschien nog mild uitgedrukt, omdat initiaties en de daar bij behorende rituelen, naar mijn idee, cruciaal zijn voor een gezonde gebalanceerde persoonlijke groei.

"Een initiatie markeert altijd het afsluiten van een bepaalde periode en het begin van een nieuwe periode. De af te sluiten periode heb je, op wat voor manier dan ook, succesvol doorlopen. En anderen om je heen achten je klaar genoeg om een volgende stap in je ontwikkeling te kunnen maken."

In die ene paragraaf zit zoveel besloten, dat het de moeite waard is om die verder uit te pluizen en te ontleden. Scalpel en vergrootglas bij de hand, daar gaan we.

Succes

Je sluit dus een periode af. Dat betekent ook dat je niet meer terug kan gaan. Je bent, als voorbeeld, nu opgenomen in de groep als jongeman. Dat betekent onder meer dat je als je het ergens niet mee eens bent, niet meer als een twee-jarige op de grond kan gaan liggen stampen, of als vier-jarige gaan schreeuwen en slaan met deuren.

Nee, je zult een andere constructievere manier moeten vinden om je ongenoegen te uiten. Je zult een manier moeten zoeken om je eigen wensen en behoeften ingevuld te krijgen en daarbij ook nog eens rekening moeten gaan houden met de wensen en behoeften van anderen.

Je bent ineens zelf verantwoordelijk geworden voor je gevoelens en voor de emoties die je daar overheen legt.

Maar blijkbaar heb je ook al succes geboekt, want je hebt een periode '...succesvol afgesloten'. En dat is iets waar je op verder kunt bouwen. En misschien vroeg het succes niets anders dan zorgen dat je in leven bleef. Maar zelfs dan heb je aangetoond ergens succesvol in te wezen. Namelijk blijven leven. En dat succes is een belangrijk fundament om op verder te bouwen.

De Anderen

En ook erg belangrijk, je bent succesvol in de ogen van anderen. Zij 'achten je klaar genoeg' voor een volgende stap. Zij zijn de ogen die dingen kunnen zien die jij nog niet kunt zien. Zelfs niet als je in de spiegel zou kijken. Je bent in die zin afhankelijk van anderen. Jouw lot ligt, op dat moment, in hun handen. 

Er is dus een link, een verbondenheid, een samenhang die deze initiatie draagt en voedt. In die zin smeedt een initiatie altijd een band met degenen die jou voor zijn gegaan. En op energetisch/spiritueel niveau ook met degenen die na jou komen. Ook al zijn die misschien nog niet in beeld.

Een volgende Stap

En tenslotte, is daar de belofte van je verder kunnen ontwikkelen, een volgende stap te kunnen nemen. Een stap die gepaard gaat met een inwijding, opdat je enigszins voorbereid aan die volgende fase kunt beginnen.

En nog dieper verscholen in een initiatie, is daar de belofte van een volgende initiatie. Want ook dit gaat voorbij. Op een dag heb je ook deze, nu nog volledig nieuwe fase, succesvol afgesloten, en zullen zij die jou zien, je klaar achten 'om een volgende stap in je ontwikkeling te kunnen maken'.

We zouden die ene paragraaf nog verder kunnen ontleden, maar voor het moment laat ik het hierbij. Dit zijn voor mij al genoeg redenen om belangrijke momenten in het leven te ondersteunen met initiaties en rituelen.

Het voedt, het verrijkt, het verbindt, het verankert, het verdiept en het 'verlieft'.

En dat geldt niet alleen voor sjamanen. Persoonlijk zwelg ik in, en ga ik erg goed op al die initiaties op mijn pad. Maar het is net zo belangrijk voor jou.

Dus sta even stil, kijk om je heen in je vrienden- en familiekring. Wat zou jij, qua initiatie, samen met de andere mannen/vrouwen/mensen in je Tribe, kunnen betekenen voor hen die na jou komen. De dochters, zonen, neven en nichten.... (En vergis je niet, sommigen van hen kunnen makkelijk ouder zijn dan jij bent!)

Ik ben heel benieuwd wat er boven komt. Laat maar weten in de commentaren hieronder.

Deze post is onderdeel van de Challenge44. Klik hier voor de uitleg over het hoe en waarom van deze challenge.

Credits foto:  Joshua Newton

The post Waarom Initiaties zo belangrijk zijn voor persoonlijke groei appeared first on Bryan Tevreden.