Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik via het boek 'De IJzeren Man' (Iron John) van de dichter Robert Bly in aanraking kwam met mannengroepen. Of beter nog, ik maakte het prille begin mee van de jaren '90 mannengroepen.

Opgegroeid zonder een vader-figuur in het gezin, had ik een enorme dorst naar mannenenergie. Ik voelde ook het gemis van een initiatie van jongen naar man. Niet veel later drong het besef door, dat in de Westerse cultuur, waar ik ondertussen onderdeel van was geworden, heel veel initiaties en rituelen verloren waren gegaan. Als cultuur is dat een enorme verarming.

Ja, er zijn nog wel enkele rituelen overgebleven. Met name rond geboorte en overlijden. En zeker rond geboortes zijn er zelfs enkele 'rituelen' bijgekomen. Baby showers en van nog recentere datum zijn de gender reveal parties. Bij die laatste heb ik serieus mijn twijfels over de meerwaarde voor alle betrokkenen.

...dat in de Westerse cultuur veel initiaties en rituelen verloren waren gegaan. Als cultuur is dat een enorme verarming...

Mijlpalen

Rituelen zijn markeringen waarbij je van de ene fase overgaat in een nieuwe fase. Bij geboorte en overlijden is dat heel duidelijk. Van vrouw wordt je ineens moeder, en van man ben je ineens vader. Je wordt weduwe of weduwnaar. Je wordt wees en voor het ondenkbare van het verliezen van een kind, hebben we niet eens een woord.

Een woordeloze en rauwe mijlpaal in je leven.

Rituelen helpen in het maken van die transitie. Bij een overlijden is het een essentieel onderdeel van het rouwproces, van het afscheid. Fysiek afscheid kunnen nemen van een overledene is van levensbelang, hoe raar het ook mag klinken. Mensen die bijvoorbeeld te maken krijgen met een vermissing kunnen getuigen van hoeveel moeizamer dat proces kan verlopen, als er geen fysiek afscheid mogelijk is.

Afscheid en jouw Cirkel

Een goed ritueel heeft in zich altijd het element van afscheid en een verwelkoming van de nieuwe hoedanigheid, los van of je dat nu wel of niet prettig vindt. Wederom de voorbeelden rond een  geboorte, een overlijden maar ook de vrijgezellenfeesten voorafgaand aan een huwelijk.

Minstens net zo belangrijk is dat de meeste rituelen een gemeenschap's ding zijn. Het is iets wat je samen doet. Het heeft totaal geen waarde als je als jongeman besluit om in je eentje het bos in te trekken, twee dagen later weer te verschijnen en jezelf daarmee tot man te verklaren.

Dat is niet hoe het werkt. Je vader, je opa, je ooms, oudere neven en alle andere oudere mannen in je cirkel, sturen jou naar buiten, geven jou de opdrachten en uitdagingen, begeleiden je initiatie en pas als je die met goed gevolg hebt volbracht, dan en pas dan, word je door hen opgenomen in de kring met mannen! Zo en niet anders. Een gemeenschap's ding dus.

En dat is voor vrouwen niet anders. Het feit dat je als meisje voor het eerst menstrueert maakt je nog niet automatisch tot vrouw. Ja, je bent vanaf dan vruchtbaar, maar dat is niet hetzelfde. In het ideale geval richten je oma, je moeder, tantes, oudere nichten en alle oudere vrouwen in je cirkel, een feest in ter ere van jou. Er wordt voor je gezorgd, er wordt gelachen, er worden verhalen verteld, er worden adviezen gegeven en het Baarmoeder-ritueel wordt samen met jou opgevoerd. En pas daarna word je opgenomen in de cirkel van vrouwen. Een gemeenschap's ding dus.

Clean Cut en Schone Lei

Terug naar dat element van afscheid nemen en waarom dat zo belangrijk is. Voor mij als sjamaan is alles energie. Ik zeg niks vreemds wanneer ik stel dat we allemaal met energiedraden met elkaar verbonden zijn. De meeste van die verbindingen zijn vluchtig. Maar met onze familie, ouders, broers en zussen, geliefden en kinderen, en beste vrienden kunnen die draden verworden tot kabels.

En dat kan na verloop van tijd ook verworden tot een niet voedende connectie. Een band waarop je energetisch leegloopt. Daarom is het belangrijk dat er een duidelijk afscheid is van kind van je ouders zijn, opdat je je eigen persoon kan worden. Anders blijf je altijd je moeder's of vader's kindje. Het effect dat je al twintig jaar druk bezig bent met persoonlijke ontwikkeling, maar als 50-er of 60-er, eenmaal op bezoek bij je ouders toch weer in de oude patronen vervalt.

Of na jaren in een relatie te hebben gezeten, die uiteindelijk uitmondde in een (vecht-)scheiding, denken dat je er overheen bent. Maar zodra je weer met elkaar te maken hebt, zeg maar iets rond de kinderen, kunnen jullie nog steeds niet normaal tegen elkaar doen.

Oftewel, de energiebanden tussen jullie zijn nog steeds niet doorgesneden. Dus ja, ik stel dat er ook bij een scheiding ritueel afscheid genomen moet worden. Juist vanwege het belang van een 'clean cut', een duidelijke markering van ervoor en erna. De viering van een nieuwe fase in je leven, ook als daar verdriet bij zit.

Het zal je wellicht verbazen hoe vaak ik tijdens een sessie met een client, niet-voedende banden en kabels moet doorsnijden. En hoe belangrijk dat ook is, het meest belangrijke werk begint daarna, namelijk vergeving en dankbaarheid voor het geleerde. Maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

Alles verdient een Ritueel

Wat ik dus voorstel is dat we alles, of in ieder geval, zoveel mogelijk keerpunten in ons leven vieren door middel van een ritueel. Dus niet alleen geboorte en dood, maar letterlijk alles daar tussen in:

Je eerste woordjes, je eerste stapjes, je eerste tandjes, je eerste wisseling van die tandjes, je eerste schooldag, je eerste verliefdheid, je eerste liefdesverdriet, al je verjaardagen, je eerste keer klaarkomen, je eerste snor, je eerste bh, je eerste menstruatie, opgenomen worden in de kring van mannen, opgenomen worden in de kring van vrouwen, iedere verhuizing, ieder diploma of certificaat, iedere keer dat je besluit om met iemand samen te wonen, alle trouwerijen, alle (echt)scheidingen, iedere nieuwe baan, iedere carrière die je afsluit, ieder moment dat je afscheid moet nemen van een vaardigheid of levensfunctie, je meno- of penopauze, etc.

Alles, maar dan ook echt alles.

En daar bovenop ook nog eens alle wisselingen van de seizoenen.

Van Viering naar Viering

Vier het Leven in al zijn grootsheid met de mooie en minder mooie, zelfs donkere kanten.

Het vieren van al die fases, al die cycli, geeft verbinding. Verbinding met jezelf, met je omgeving (dat gemeenschap's ding, weet je wel), met je familie en stamboon, en ook met de Natuur, waar je niet los van staat.

En met iedere viering, met ieder ritueel, veeg je in belangrijke mate je lei weer schoon. Geen energiedraden meer die je gevangen houden in een verleden, dat per definitie voorbij is. Een reset, een pauze, een moment om om te kijken in verwondering en stil te staan bij je groei.

En dit alles, in het kort, is waarom het van Levensbelang is om je Leven te ritualiseren.

Rest nog de vraag: wat is het eerstvolgende dat je kunt gaan vieren, of waarschijnlijker, welke voorbije fases in je leven vragen nog om een afscheidsritueel? 

Voel je vrij om het hieronder te delen in de commentaren...

Credits foto:  Erwan Hesry

The post Waarom het van Levensbelang is om je Leven te ritualiseren appeared first on Bryan Tevreden.

Hier in het Westen kennen we nog maar weinig echte initiaties. Het is hier niet gebruikelijk dat je op je 12e, 14e, of 16e door de mannen in je wijk, of de mannen binnen je familie, daags na je verjaardag, uit je huis wordt gehaald om een paar dagen samen door te brengen, op de hei, in het bos of in de heuvels.

In die dagen samen, krijg je dan te horen over de aloude gebruiken rond het man-zijn in de groep. Ergens in het programma is er ongetwijfeld een uitdagende test opgenomen. En na die test, is er het vuur met de verhalen, de humor, de broederschap, de liefde, en natuurlijk het in ontvangst nemen van de giften van al die mannen die jou in dit ritueel zijn voorgegaan.

En hetzelfde is er natuurlijk aan de kant van het meisje/de vrouw, bijvoorbeeld na haar eerste menstruatie. Een nagenoeg zelfde verhaal maar dan gespiegeld, met minstens net zo veel humor, liefde en hoogst waarschijnlijk meer gepraat. Maar dat laatste zou een vooroordeel mijnerzijds kunnen zijn.

Verarming - Verrijking

Maar zoals gezegd, hier in het Westen zijn we veel daarvan kwijt geraakt. En in mijn beleving is dat een enorme verarming van het Leven.

Verarming is misschien nog mild uitgedrukt, omdat initiaties en de daar bij behorende rituelen, naar mijn idee, cruciaal zijn voor een gezonde gebalanceerde persoonlijke groei.

"Een initiatie markeert altijd het afsluiten van een bepaalde periode en het begin van een nieuwe periode. De af te sluiten periode heb je, op wat voor manier dan ook, succesvol doorlopen. En anderen om je heen achten je klaar genoeg om een volgende stap in je ontwikkeling te kunnen maken."

In die ene paragraaf zit zoveel besloten, dat het de moeite waard is om die verder uit te pluizen en te ontleden. Scalpel en vergrootglas bij de hand, daar gaan we.

Succes

Je sluit dus een periode af. Dat betekent ook dat je niet meer terug kan gaan. Je bent, als voorbeeld, nu opgenomen in de groep als jongeman. Dat betekent onder meer dat je als je het ergens niet mee eens bent, niet meer als een twee-jarige op de grond kan gaan liggen stampen, of als vier-jarige gaan schreeuwen en slaan met deuren.

Nee, je zult een andere constructievere manier moeten vinden om je ongenoegen te uiten. Je zult een manier moeten zoeken om je eigen wensen en behoeften ingevuld te krijgen en daarbij ook nog eens rekening moeten gaan houden met de wensen en behoeften van anderen.

Je bent ineens zelf verantwoordelijk geworden voor je gevoelens en voor de emoties die je daar overheen legt.

Maar blijkbaar heb je ook al succes geboekt, want je hebt een periode '...succesvol afgesloten'. En dat is iets waar je op verder kunt bouwen. En misschien vroeg het succes niets anders dan zorgen dat je in leven bleef. Maar zelfs dan heb je aangetoond ergens succesvol in te wezen. Namelijk blijven leven. En dat succes is een belangrijk fundament om op verder te bouwen.

De Anderen

En ook erg belangrijk, je bent succesvol in de ogen van anderen. Zij 'achten je klaar genoeg' voor een volgende stap. Zij zijn de ogen die dingen kunnen zien die jij nog niet kunt zien. Zelfs niet als je in de spiegel zou kijken. Je bent in die zin afhankelijk van anderen. Jouw lot ligt, op dat moment, in hun handen. 

Er is dus een link, een verbondenheid, een samenhang die deze initiatie draagt en voedt. In die zin smeedt een initiatie altijd een band met degenen die jou voor zijn gegaan. En op energetisch/spiritueel niveau ook met degenen die na jou komen. Ook al zijn die misschien nog niet in beeld.

Een volgende Stap

En tenslotte, is daar de belofte van je verder kunnen ontwikkelen, een volgende stap te kunnen nemen. Een stap die gepaard gaat met een inwijding, opdat je enigszins voorbereid aan die volgende fase kunt beginnen.

En nog dieper verscholen in een initiatie, is daar de belofte van een volgende initiatie. Want ook dit gaat voorbij. Op een dag heb je ook deze, nu nog volledig nieuwe fase, succesvol afgesloten, en zullen zij die jou zien, je klaar achten 'om een volgende stap in je ontwikkeling te kunnen maken'.

We zouden die ene paragraaf nog verder kunnen ontleden, maar voor het moment laat ik het hierbij. Dit zijn voor mij al genoeg redenen om belangrijke momenten in het leven te ondersteunen met initiaties en rituelen.

Het voedt, het verrijkt, het verbindt, het verankert, het verdiept en het 'verlieft'.

En dat geldt niet alleen voor sjamanen. Persoonlijk zwelg ik in, en ga ik erg goed op al die initiaties op mijn pad. Maar het is net zo belangrijk voor jou.

Dus sta even stil, kijk om je heen in je vrienden- en familiekring. Wat zou jij, qua initiatie, samen met de andere mannen/vrouwen/mensen in je Tribe, kunnen betekenen voor hen die na jou komen. De dochters, zonen, neven en nichten.... (En vergis je niet, sommigen van hen kunnen makkelijk ouder zijn dan jij bent!)

Ik ben heel benieuwd wat er boven komt. Laat maar weten in de commentaren hieronder.

Deze post is onderdeel van de Challenge44. Klik hier voor de uitleg over het hoe en waarom van deze challenge.

Credits foto:  Joshua Newton

The post Waarom Initiaties zo belangrijk zijn voor persoonlijke groei appeared first on Bryan Tevreden.

Als sjamaan leef je vanuit een wereldmodel en een diep besef dat Alles verbonden is met alles. Daar waar je veel tijd doorbrengt in de natuur, ben je daar vaak al diep van doordrongen. Je leeft met de seizoenen, en je handelen heeft direct invloed op je omgeving. En die wisselwerking is er andersom ook.

In meer verstedelijkte omgevingen is het veel makkelijker een leven te leiden, ogenschijnlijk losgekoppeld van dat feit. Maar zelfs de wetenschap begint geleidelijk aan meer en meer doordrongen te raken van de continue interactie die er tussen alles is.

Wetenschapsjournaliste Lynne McTaggart heeft een prachtig boek geschreven over dit onderwerp: The Field. Ze brengt op heel leesbare en begrijpelijke manier de meest recente ontdekkingen en ontwikkelingen in de quantum fysica samen, met als onvermijdelijke conclusie hoe alles met alles in verbinding staat via het 'Zero Point Field'.

Ze heeft het daar niet bij gelaten maar is op zoek gegaan naar praktische toepassingen van dit inzicht, van die natuurwet. Na uitgebreid research heeft dat geleid tot wederom een boek en methode: The Power of Eight. Het beschrijft een methode hoe kleine groepen van mensen, puur met hun gedachten en intentie, heling kunnen bewerkstelligen voor een persoon.

Beide boeken kan ik van harte aanbevelen. Inspirerend en uitnodigend om zelf mee aan de slag te gaan. Ze zijn ook beiden in het Nederlands vertaald.

Alles leeft

Terug naar het diepe besef van die verbondenheid met alles dat door de sjamaan tot in zijn kern wordt gevoeld. Voor een sjamaan leeft alles. De bergen leven, de rotsen leven, de bossen leven, het water, de wind, de aarde, alles leeft.

Alles leeft en is met alles verbonden. Wanneer je vanuit dat besef leeft, ga je de wereld met andere ogen zien. We leven niet in de natuur, of met de natuur. Nee, we zijn de natuur. Je ziet jezelf dan ook niet als gebruiker van de natuur maar hooguit als hoeder van de natuur. En dat dan vanuit een respectvolle nederigheid.

Je streeft dan naar een leven in de rechte verhouding met de natuur. Dat betekent o.a. ook dat je niet ongelimiteerd kunt nemen. Er zal altijd een balans moeten zijn. En dat is waar offergaven om de hoek komen kijken.

Als sjamaan besef je dat je je 'magie' alleen kan doen werken in samenspraak met Spirit, de kosmos of welke naam je er ook aan wilt geven. Sterker nog, het draait niet om jou. Jij doet simpelweg je best om de best mogelijke omstandigheden voor heling te scheppen en daarbij roep je de hulp in van Spirit, in al haar verschijningsvormen.

En omdat je beseft dat je dit werk nooit alleen kan doen, toon je je dankbaarheid voor de hulp die je ontvangt. En dankbaarheid in de vorm van een offergave, of despacho, is één van de meest krachtige transformatie-energieën.

De cirkel

Talloze initiaties en ceremoniën worden afgesloten met het maken en offeren van een despacho. Het maken van een despacho is al een kunst op zich. Maar daar ga ik een andere keer over schrijven.

Een despacho kan aan het vuur gegeven worden of in de aarde begraven. En ook dat is omgeven met veel ceremonieel ritueel. Het is de sjamanistische variant van "If that is thy will, let thy will be done!'

Het is zoveel krachtiger omdat het meer dan woorden alleen is. Er worden echt offergaven aan het vuur gegeven. Dat kan variëren van zaden, kruiden, bladeren, sieraden, eten tot geld en goud. Er wordt echt iets tastbaars opgegeven.

En op deze tastbare wijze wordt de cirkel gesloten. De cirkel van geven en nemen. Het, die cirkel, is een teken van die verbondenheid, zonder begin en zonder eind.

Deze post is onderdeel van de Challenge44. Klik hier voor de uitleg over het hoe en waarom van deze challenge.

Credits foto: Guillaume Flandre

The post Offergaven: de cirkel sluiten appeared first on Bryan Tevreden.